Schoonheid is een complex begrip, waardoor het moeilijk onder woorden te brengen is. Daarbij komt dat het nauw verbonden is met onze waarden, emoties en cultuur. Schoonheid heeft de mogelijkheid ons diep te raken. Misschien dat het daardoor voor sommigen zo’n beladen thema is.
Het is echter een feit dat ieder mens bewust of onbewust verlangt naar schoonheid of om zich ermee te omringen. En dat is ook niet zo vreemd.
We lezen in Genesis 1 hoe God de wereld schiep. In het begin was de aarde woest (vormloos, waardeloos, verlaten) en leeg (vacuüm, nietszeggend), niet hoe wij schoonheid ervaren. Toen ging God aan de slag. Hij sprak en er was licht. Hij sprak en het hemelgewelf was er. Hij sprak en er was scheiding tussen aarde en zeeën. Hij sprak en de aarde bracht groen voort. God sprak en de zon, maan en sterren waren er. Hij sprak en de zee en lucht werden gevuld met allerlei levende wezens. Hij sprak en er liepen en kropen allerlei soorten dieren op de aarde. Het wordt steeds mooier. De aarde is al lang niet meer vormloos, verlaten, nietszeggend. Het is op dat moment al gevuld met de resultaten van Zijn woord. Alles komt voort uit dit Woord en komt uit Hemzelf (Joh. 1).
Net zoals een kunstenaar (onbewust) iets van zichzelf legt in ieder kunstwerk dat hij maakt, zo legt God iets van Hemzelf in elk onderdeel van Zijn schepping. Hij kijkt naar Zijn schepping en oordeelt dat het goed is. Het woord dat in de Hebreeuwse tekst wordt gebruikt voor goed is towb. Dat woord is, zoals zoveel Hebreeuwse woorden, een rijk woord met een diepe betekenis. De vertaling ‘goed’ is eigenlijk te slap. Naast goed betekent het ook aangenaam, plezierig, mooi, wonderschoon, best, beter, overvloedig, weldadig, opgewekt, rustgevend, helder, eerlijk, blij, vrolijk, genadig, vriendelijk, liefhebbend, waardevol, welvarend, rijk etc.
En dan spreekt God tot Zichzelf: Laten Wij mensen maken naar Onze gelijkenis. Dit keer legt Hij heel bewust een deel van zichzelf in dat wat Hij schept. Met veel aandacht voor detail.
Met als gevolg dat als Hij naar Zijn hele schepping kijkt, Hij het uitroept: ‘Ziedaar! Zeer goed!’ In het Hebreeuws zit er kracht, emotie in de woorden. God, de Schepper van alles, is geraakt door de schoonheid van Zijn schepping!
Wij zijn Zijn beelddragers. Dan is het geen wonder dat schoonheid ons raakt. Schoonheid is niet maar een ideaalplaatje van hoe iets er uit zou moeten zien. Het raakt aan hoe we geschapen zijn en met welk doel. We zijn gemaakt om Gods Schoonheid te reflecteren. Dat heeft niet zozeer met uiterlijk te maken, tenminste niet op de manier waarop de mensheid tegenwoordig met uiterlijk omgaat, maar vooral met ons innerlijk. Als ons innerlijk ‘towb’ is, heeft dat zijn uitstraling naar buiten.
Dat is, naar mijn mening, echte schoonheid. Diezelfde schoonheid kom je ook tegen in de natuur. Meerdere onderzoeken tonen aan dat een tijd doorbrengen in de natuur, bijvoorbeeld door een wandeling, stressverlagend is. Dat komt niet alleen door de uiterlijke kenmerken, zoals kleuren en vormen, maar ook door stofjes die daar vrijkomen en de rust die er heerst.
Ik heb het voorrecht een aantal mensen met deze schoonheid te kennen. Mensen die misschien niet voldoen aan het uiterlijke schoonheidsideaal van onze maatschappij, maar bij wie het zo fijn is om gewoon tijd door te brengen. Bij wie je tot rust komt. Mensen bij wie je je beter, sterker voelt na de ontmoeting met hen. En dan zijn er misschien niet eens veel woorden gesproken. Ik omring me graag met deze schoonheid. Schoonheid naar Gods beeld.
No responses yet